Aangespoeld is verhuisd naar een eigen site!
Alle verhalen over mooie oude dingen,
die verloren dreigen te gaan,
rare dingen die mensen zeggen
en alles wat verder aanspoelt, vind je voortaan op

www.aangespoeld.nl

Ik hoop dat je mijn nieuwe site de moeite vindt om snel je favoriete link aan te passen.

Aangespoeld heeft vanaf nu een nieuw adres:

www.aangespoeld.nl.

En het kistje staat daar ook!

En nu ga ik proberen te vergeten wat ze gekost hebben.
Want au.

Twee avonden gaan, en ook James Brown zien voor hij dood neervalt,
dat zit er dan ook niet in.

De Oekraxefnse zangeres Ruslana heeft niet alleen het Eurovisie Songfestival gewonnen, maar ook nog eens de felbegeerde ‘Drukste dansje-award’!
Een keihard bevochten prijs, die jaarlijks wordt uitgereikt vanaf de bank in de huiskamer van Aangespoeld.

Van harte, kunnen we wel zeggen.

Er was uiteraard vanaf de bank geen snars van haar drukke dans te volgen. “Wervelend en compleet bizar” sprak de verbijsterde Drukste-dansje-jury vanaf de bank. Je kreeg, zeg maar, de indruk dat ze in de Oekraxefne nog in berenvellen lopen en Windows 3.11 op hun computer hebben staan.
Het was dan ook een ontzettend eighties-songfestival.

Tradities zijn er tenslotte niet om mee te breken en sinds het songfestival zichzelf volledig heeft overleefd vind ik het steeds beter worden, eigenlijk.

Toen ik nog naar de basisschool ging, was het songfestival een hoogtepunt in het televisieseizoen. Met lijstjes op de leuning van de bank en gehaktballen uit de juspan keken we het hele festival uit. Je lette extra op als de winnaar zijn liedje voor de tweede keer mocht spelen, want je wist: dit lied gaan we de komende weken op elke zender horen. Allemaal hoopten we op herhaling van het ‘Dingedong-wonder’.

Maar dat wonder was er maar xe9xe9n keer.

Jammer voor Ruslana, ik voorspel geen wereldhit voor haar.
Maar we waren bij de prijzen… En deze man uit Frankrijk heeft hem te pakken:
De Kapsel-award voor meest opvallende haar.

Vier potten gel, schat ik. Misschien nog wat secondenlijm. Knap, maar uiteraard roemloos ten onder met zijn suffe lied.

En dan de ‘Maak me gek met je circuslichaam-award’!
Bosnie stuurde daarvoor een man met een roze t-shirt. Het was waarschijnlijk vreselijk geil bedoeld, maar ik vond het eerlijk gezegd nogal een raar menneke.
Ik heb het even nagevraagd bij mijn lief, ook die vond het een engerd.

Sufste inzending was volgens de bankjury ongetwijfeld de inzending van Kroatie. Ivan Mikulic bracht de jury op het idee volgend jaar een nieuwe prijs in te stellen:
De Vangrailmoment-award. Want deze zoon van Jacques Herb (hij had helaas het glitterjasje niet mee kunnen krijgen) was van een record-saaiheid. Het liedje was ik alweer vergeten terwijl het nog bezig was! Ongeveer noot voor noot spoelde het lied meteen weer bij mijn informatienieren naar buiten.

Nog twee punten uit het juryrapport:

1. Het was het jaar van het scheve jurkje. Een soort Tina Turner met van die rafels, maar dan scheef. “Mind you, her dress has been caught in the shredder”, zei de Britse commentator.

2. Nederland was weer gewoon Nederland. Gelukkig onderaan. Jammer punt: ditmaal geen gezeur vooraf over de jurk “die op het laatste moment toch weer heel anders moest”.

Er zijn tenslotte tradities.

Ik heb er echt weken op gewacht, en nou is het gepuzzel dan eindelijk begonnen.
De roosters van de dagen heb ik afgedrukt en ik zit er met rode pen aantekeningen op te maken. Het programma van North Sea Jazz is bekend.

Zaterdagochtend begint de kaartverkoop en ik stap er speciaal vroeger voor mijn bed uit. Want de kaarten voor Elvis Costello wil ik hebben, al moet ik ervoor op de stoep kamperen. Op vrijdag 9 juli speelt hij samen met de enorme bigband van het Metropole Orkest.

En als ik zeg ‘big’, dan bedoel ik ook BIG. Barry White zou ervan verbleken, want de violisten en trompettisten worden met hele hordes het podium opgeduwd.

Dus als ik een wezenloze uitdrukking op mijn gezicht heb en mompel “Dan moeten we rennen voor het slotje van Macy Gray, en daarna zijn we net op tijd voor Bugge Wesseltoft. Of was dat nou de avond erna en is dit de avond van Sergent Garcia?”

Dan ligt het dus aan de voorpret. Sorry.

“Zullen wij onze eend eens mooi beschilderen?”
vroeg ik aan mijn lief.

Bij nader inzien, en een fotosjopje later:
Nee, laten we dat nou eens mooi niet doen.

Okee. We waren in de Keukenhof. Omdat we omwonenden waren, mochten we gratis. vanwege de verkeersoverlast. Inmiddels kennen alle inwoners van Lisse al jaren een sluipweggetje het dorp uit, waarlangs geen autobussen kunnen rijden, maar goed.

“Wil je een koekje?”, vroeg een vader aan zijn kind in een wandelwagentje.
Het kind keek strak voor zich uit.

“Und dies ist denn die Linda de Mol tulpe”, zei een Duitse mevrouw tegen haar man. Hij bukte zich en las het naamkaartje.
“Ze is alleen niet meer te herkennen, zo stevig is ze gelift”, zei hij.
“Misschien is de tulp ook gelift”, zei de vrouw en maakte een foto.

“Koekje?”, zei de man voor ons nu iets dringender tegen zijn kind.
Die hield de kaken stijf op elkaar.
Dit werd een zwijger, later.
Een kind dat later van school zou komen, en niets tegen papa zou vertellen.
Niets over de tekening. Niets over de zandbak. Niets over de ruzie op het klimrek. Dit kind oefende zich in niets zeggen, nooit meer.

Mijn schoonmoeder begon een lang verhaal over een ver familielid, dat huwelijksproblemen had. Zo te horen had hij het allemaal aan zichzelf te danken.

“Ik snap niet waarom die meid bij hem blijft”.
Ze maakte een foto van een rodondendron.

Achter haar stond alweer een Japanner klaar om haar zijn fototoestel te overhandigen. Als we alle camera’s hadden gehouden die ons waren aangeboden om de Japanse eigenaar mee vast te leggen, dan hadden we morgen een winkel kunnen openen.

“Liever, wil je een koekje!” sprak de man voor ons nu hardop tegen zijn kind.
Die zei nog steeds helemaal niks.

We slenterden achter drommen mensen aan, en andere drommen slenterden achter ons aan. Er wordt wel eens beweerd dat de mens een uniek en individueel totaal verschillend wezen is. Dat geldt dan niet op moederdag, zo bleek in Lisse.
In de verte begon het draaiorgel opnieuw te spelen, en een nieuwe Japanner bood ons zijn camera aan.

“Lieverd, wil je nou een koekje verdomme!” loeide de man voor ons tegen het kind in het karretje. Het kind bleef hardnekkig zwijgen.

In die kakelende, fotograferende meute was het een mini-oase van stilte.

De man voor ons keek om zich heen. Een beetje wanhopig was hij wel.
“Wat een lief kind”, zei mijn schoonmoeder.
“Hij zegt alleen niks”, bromde de man.
Toen schreeuwde hij heel hard tegen het kind: “KOEKJE?”

Het kind zweeg. Toen schudde het langzaam zijn hoofd.

Op vrijdagavond monteren we altijd het weekoverzicht.
Een televisieprogramma met de leukste items van de regionale omroepen. Een klus waar we een avond lang druk mee zijn, bij TV Noord-Holland in Amsterdam.

Vanavond zat ineens xe9xe9n montageset verderop Jeroen Krabbxe9 te monteren.
Hij maakt een portret van Albert Mol.
Een echte regisseur aan het werk.
Zo xe9xe9n met dozen vol materiaal, waar dan iets moois uitkomt.

Maar een half uur geleden keek hij op zijn horloge en vertrok ineens.
Zijn assistent monteert nu in zijn eentje verder.

En nu komt het.
Want Jeroen moest weg. Dringend.
“Ja, hij speelt in het geheim mee in Oceans Twelve”,
zei de technicus langs zijn neus weg.

Nieuws!
Het floepte ineens uit zijn mond. “Hij moet nog wel wachten tot drie uur vannacht, dan gaan ze opnemen met hem en de hoofdrolspelers”.
Dat kan geen klein rolletje zijn. Toch?

Elke dag rijd ik naar de parkeerplaats van het audiocentrum op het Mediapark in Hilversum, waar ik werk. Je moet tenslotte ergens je werk doen, en het mijne doe ik achter de deur die grenst aan die parkeerplaats. De plek waar, vandaag twee jaar geleden, Pim Fortuyn werd doodgeschoten.

Elke dag rijd ik over het bronzen tegeltje dat herinnert aan zijn dood.
Een ribbel in de grond, en ook een ribbel in de politiek.

Vanmorgen begon het herdenken van Fortuyn.

Een man van de beveiliging van het Mediapark begon roodwit lint uit te rollen, om de vrienden van Pim in goede banen te leiden. Om tien uur liep ik even van mijn werkplek om te kijken hoeveel vrienden Pim na zijn dood nog over had.
Ik telde er vier, op dat moment.

Maar een half uur later kwam er toch een stoet mensen naar de bronzen tegel, aangevoerd door een man in een zwart pak die op Andrxe9 Hazes leek, maar dan blond. Een mevrouw die naast hem liep had zich in de vlag van Pim gerold. Ze droeg een bos rode bloemen. Andre had inmiddels de volle aandacht van de vier cameraploegen die met de menigte meeliepen.
Je zag dat hij zich realiseerde dat hij vanavond op vier tv-journaals zou komen.

Mat Herben liep er wat verloren aan de zijkant bij. “Dit is een dag om weemoedig te zijn”, sprak hij tegen een radioverslaggever. Hij probeerde er niet triomfantelijk bij te kijken.

De verslaggever leek allang blij dat Herben erbij was, die voor een quote van achttien seconden niet bang was.

“Kijk, een bus vol kleurspoelingen” zei iemand, bij wie het Fortuynisme niet diep zat. Drie vrouwen braken op de kniexebn bij de bronzen plak.

Een magere man met een te groot pak en de blauwgele stropdas die ze allemaal omhadden, riep: “Het Fortunisme is niet dood. De collumnist van NRC kan dat nou wel schrijven, maar het Fortunisme begint pas. Het begint pas!”

Een van de drie geknielde vrouwen legde haar bos bloemen neer en begon een applaus, dat niet wilde aanzwellen.

Update: De bijeenkomst is net voorbij. De schoonmaker, in de gang, half gemeend: die bloemen zijn voor mij. Het is tenslotte bijna moederdag.

Ik ben vermoedelijk de enig overgebleven Nederlander die nog zonder haperen alle coupletten van ‘De Internationale’ kan meezingen. En dan bedoel ik ook dat moeilijke stukje van “De heerschers door duivelsche listen bedwelmen ons met bloedigen damp”. Vanmorgen heb ik het lied uit volle borst gezongen met de katten als publiek, want het is tenslotte de eerste van mei. En anders heb ik het destijds helemaal voor niks uit mijn hoofd geleerd. Mijn reeds lang overleden opa zal misschien een dansje in zijn graf hebben gemaakt.

Toen ik negen was, dwong hij me alle strijdliederen uit het boekje van ‘De Rooden roepen’ uit mijn hoofd te leren. Opa ging met zijn socialistische overtuiging om zoals streng Hervormden met hun geloof, wil ik maar zeggen.
Nietsontziend.

Opa was eigenlijk niet zo’n heel erg leuk mens, realiseer ik me achteraf.

Echt een socialist ben ik later ook niet geworden. Ik stem al jaren VVD, maar die strijdliederen zijn als inktvlekken in mijn geheugen. Ze gaan er nooit meer uit.

Als kleinkind ben ik diverse keren meegeweest met zangconcerten van het koor ‘Stem des Volks’ . Die zongen dan rond de eerste mei die strijdliederen, en de zaal zong mee. Ik zat dan tussen mijn opa en oma in. Mijn oma was niet zo in het socialisme.

Telkens als het koor in het lied ‘Aan de strijders’ de zin zong “de dag der vrijheid rijst omhoog”, hupte mijn oma even op van haar stoel. “Kijk ik rijs ook omhoog” fluisterde ze tegen me. Als het koor in de ‘Socialistenmarsch’ zong “Dat is het doel waarnaar wij streven” dan keek ze altijd even om zich heen en fluisterde vrolijk:“welk doel?” Opa keek er bijzonder nors bij.

Strijdliederen zingen was een ernstige zaak en na afloop was er dan ook geen ijs, ook al vielen de socialistische mussen dood van het dak.

Toen mijn opa overleed, was ik tien. Hij werd begraven met een rode vlag over zijn kist en een Echt Tweede Kamerlid van De Partij was erbij. Een grijze man die zijn vuist hief toen de kist werd weggereden. Ik schrok er nogal van, ik dacht dat mijn opa zonder dat ik het geweten had lid was geweest van een soort geheime sekte die nu afscheid van hem nam.

Dat bleek het socialisme.

Een week na zijn dood heeft oma letterlijk alle socialistische papieren, herdenkingstegels en andere rommel bij het afval gezet. Ik heb er het roode boekje uit gered en een piepklein blikken troffeltje, waaraan men kan zien dat mijn grootouders ooit betaald hebben voor de bouw van de nieuwe VARA-studio’s, tientallen jaren geleden.

Toen de socialisten de rijen nog sloten en er niet gelachen werd tijdens een strijdlied.